Hoi Marlies, wij 'stappen net aan boord' in de medische wereld... althans, dat denken we dan maar. 26 oktober bij de huisarts langsgegaan (in m'n eentje) om te zien wat er uberhaubt mogelijk is in onze situatie (ik 30, vriend 29: al 1,5 jaar 'bezig', regelmatige cyclus, positieve ovulatietests maar nog geen positieve test in handen gehad).
Gisteravond zou het dan zover zijn: mijn vriend moest z'n zaad inleveren bij het medisch lab. Komen we daar aan, weten ze van niets. Vriendlief had de grootste moeite, schaamde zich enorm om z'n kwakje te moeten inleveren en had daarom ook moeite om op commando het bakje vol te maken. Toen we daar stonden, voelden we ons ontzettend klein worden

We zijn ook nogal van slag weggegaan, boos, teleurgesteld. Woensdag 9 november moeten we weer, maar helaas mag 2-3 dagen voor de test geen ejaculatie plaatsvinden en je raadt het al: ik heb zondag m'n verwachtte eisprong. Heel frustrerend, want we willen nu ook snel antwoorden hebben en willen daarom de test niet uitstellen. Een week later de test doen is ook geen optie, omdat m'n vriend kort daarna op oefening moet (militair).
Mijn benen wijd bij een arts, meerdere artsen of bij een heel team maakt me allemaal niets uit... tenslotte zien deze mensen dit dagelijks en leidt het (hopelijk) allemaal tot een kind van ons 2-en. Maar de gedachte dat een kindje, dat normaalgesproken voortkomt uit de liefde voor elkaar van 2 mensen nu met 'interventie' van een arts/ medicus moet plaatsvinden, haalt het hele 'romantische' eraf... ik weet het... luxeprobleem als het uiteindelijk wel lukt, maar het zou een bijzonder moment moeten zijn tussen 2 mensen, niet tussen een laborant ons tweeen. Ik weet ook dat het nog lang niet zover is, maar we zitten daar natuurlijk wel dichtbij nu we tests gaan doen.
Telkens als we in het afgelopen 1,5 jaar een teleurstelling hadden - lees mentruatie - dan troostte ik mezelf met de statistieken dat 80% van de stellen binnen 1 jaar zwanger zouden worden en dat een zwangerschap steeds dichterbij kwam. Nu kijk ik naar heel andere statistieken.. de kansen waar het vruchtbaarheidsprobleem ligt en hoeveel stellen met vruchtbaarheidsproblemen alsnog zwanger raken...
Heel naar is het te moeten toegeven dat het misschien niet op de natuurlijke manier zal lukken, heel moeilijk is het om er een klinische bedoeling van te maken terwijl het eigenlijk zoiets moois zou moeten zijn... maarja, ik heb geleerd dat niets in het leven gaat zoals je plant en wilt. Voor sommige dingen in het leven moet je vechten, gelukkig heb ik dat in andere situaties al geleerd. Vallen en weer opstaan.. op dit moment ben ik nog even aan het opkrabbellen